بی بی مهتاب

 همه ی ما می دانیم فردوسی که بود ، اینکه در سال ۳۲۹ در روستایی نزدیک شهر طوس به دنیا آمد ، اینکه شاهنامه نزدیک به ۵۰ هزار بیت دارد ، اینکه سلطان محمود عهد شکنی کرد و ... چیزهایی ست که همه مان می دانیم .

همه ی ما کم و بیش به این باور رسیده ایم که شاهنامه تلفیقیست از تاریخ ، افسانه و تخیل شاعرش . ولی باز هم تنها مرجع ما برای شناختن گذشته ی ایران است و صد افسوس و صد نفرین بر بانیانش ...

نمی خواهم صحبت از شخص فردوسی کنم . می خواهم از تفکری حرف بزنم که این شاعر با سحر کلامش توانست حفظش کند . می خواهم از یکسانی انسانها در ایران باستان سخن بگویم. می خواهم خودم را دلداری بدهم با گذشته وقتی به  آینده امیدی نیست ...

زن ناقص العقل امروزی در ایران باستان چنین بود :

..........................................................

بدو گفت هر کس که بانو تویی

به ایران و چین ، پشت و بازو تویی

نجنباندت کوه آهن ز جای

یلان را به مردی تویی رهنمای

ز مرد خردمند بیدار تر

ز دستور داننده هوشیارتر

زن ایران باستان نه تنها به عقل و خرد معرفی شده که توانایی مملکت داری نیز دارد :

پوران دخت ، آزرم ، همای چهرزاد و ... از جمله زنان مقتدر شاهنامه هستند . زنانی که روزی توان مملکت داری ( آنهم چه مملکت عریض و طویلی ) داشته اند ، امروز به بهانه ی حجاب و گناه و فساد در پستوی خانه هاشان می پوسند.

زنانی که دیروز با تفکر و سرسختی برای سلامت فرزنداشان خطر می کردند ( همچون فرانک ، همسر آبتین و مادر فریدون ) امروز به جرم خواستن حق سرپرستی فرزندانشان به اقدام علیه امنیت ملی متهم می شوند .

زنی که زمزمه ی دیروزش بهترین تصمیم در امر مملکت داری بود ( سین دخت ) فریاد امروز به دلیل نقصان عقل نادیده گرفته می شود .

زنی که دیروز فرقی با مرد نداشت ( اگر دختری زایدش گر پسر - وُرا باشد این تاج و تخت و کمر ) امروز نصف او حساب می شود .